|
|
|
|
|
 |
|
 |
|
Dans Notitie #9 - Augustus 2005 door: Marit Eissen Marit Eisses bezocht SUMMERSCHOOL - Den Haag. Ze volgde o.a. een workshop bij Mirella Simoncini. Tijdens deze workshop werd ter plekke een duet gecreëerd. Doel van de workshop was om de studenten - ongeacht hun dansniveau - te laten ervaren hoe het is om mee te werken en onderdeel uit te maken van een choreografie.
|
Onder begeleiding van Chopin's eerste wals liep ik helaas alweer voor de laatste keer deze zomer de balletstudio in. Ik moet bekennen dat ik me min of meer niet meer bewust was van wat we het komende anderhalf uur ook alweer zouden gaan doen. Toen na de negen andere deelnemers ook Mirella de zaal in liep, stond ik haast uit reflex op om aan de barre klaar te gaan staan. Nee, ballet zou het vandaag niet worden. Ik herinnerde het me weer. We zouden een ter plekke gecreëerde choreografie gaan instuderen. 'Jullie gaan vandaag voelen hoe het is om echt te dansen.'
|
Nog een beetje onwennig stonden wij met z'n tienen aan de zijkanten van de zaal, ons afvragend wat er eigenlijk zou gaan komen. Tien verschillende mensen, met verschillende achtergronden en al helemaal verschillende danservaringen. Voor sommigen was het de eerste keer in de balletschool, of zelfs de eerste kennismaking met 'dansles'. Hoewel het deze keer eigenlijk geen balletles zou worden. 'Vandaag kon ineens bijna alles', zou ik me achteraf realiseren. Waar je in de balletles tot op de kleinste spier gecorrigeerd kunt worden, hoorden we vandaag bijna alleen aanwijzingen die het ons lichaam makkelijker zouden maken en dingen die het gevoel van de choreografie zouden versterken. Sikkelende voeten, ongestrekte knieën of hangende armen, het was eigenlijk allemaal even niet zo belangrijk. Dansen, daar ging het om.
Ruim anderhalf uur later gaven wij Mirella een groot applaus. We hadden een dans gemaakt met verplaatsen, stilstaan, rollen, liften, springen, draaien, aanraken, wegduwen, lopen, rennen en trippelen. Vloeiend en met accenten, ogen open, ogen dicht, in alle richtingen van de zaal. Waar we daarstraks nog begonnen waren met enkel de muziek van Lisa Gerard - I am your shadow, hadden we uiteindelijk vijf duetten. Vijf keer dezelfde choreografie - tot op het laatste moment aan verandering onderhevig, en toch vijf keer iets unieks. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer los en durfde iedereen ook steeds meer. Naarmate we het vaker deden werd het eigenlijk alleen maar leuker, omdat we er meer en meer in kwijt konden. Ook al was het dan nog niet perfect.
Om twaalf uur 's nachts kwam ik dan eindelijk thuis aan en stak ik de sleutel in onze voordeur. Ik zette mijn tassen neer, sloot mijn ogen en kon het niet laten om nog één keer de eerste bewegingen van de choreografie te herhalen. Morgen zouden ze me vragen wat ik eigenlijk gedaan had. Glimlachend zou ik antwoorden: 'Gedanst.'
|
|
|
|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #7 - Juli 2004 door: Nicole Mertens In de zomer van 2004 volgde Nicole Mertens tijdens Summerschool - Den Haag een workshop bij Iva Lesic (danseres bij het Internationaal Danstheater). Tijdens de workshop maakt Nicole kennis met het internationale dansrepertoire uit de voorstellingen waarin Iva danst. |
Nieuwsgierig stond iedereen te trappelen aan de barre. Benieuwd naar wat er komen zou. Toen iedereen gereed was, vertelde Iva (Lesić) wat ze met ons tijdens de workshop van plan was. De een na de ander fronste de wenkbrauwen, maar kwam toch tot de conclusie dat dit wel eens heel leuk zou kunnen worden.
Na een pittige maar plezierige warming-up aan de barre werd er een begin gemaakt met het instuderen van een kleine choreografie gebaseerd op "swingdance" (VS jaren '30/'40). De omschakeling van klassiek ballet naar deze toch wel héél andere manier van bewegen ging niet bij alle meiden even smooth… maar gaandeweg kwam het swinggevoel toch bij iedereen naar boven.
Iva liet ons kennismaken met de muziek die bij de choreografie hoorde. De muziek deed me denken aan knusse rokerige American-style nachtclubs, met zwoele zangeressen en mannen met hoeden die aan ronde tafels pokeren. De muziek van het vlugge (en te bereiken) tempo leek in eerste instantie vreselijk snel! Maar toen de pasjes eenmaal in praktijk gebracht werden, bleek dit mee te vallen. Alleen het draaien ging ineens wel heel erg snel. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #6 - September 2004 door: Mirella Simoncini |
We staan in het pikdonker. Een collega met een fiets in haar hand en ik met een zware tas vol bezweette balletspullen. We hebben net gerepeteerd bij Theatergroep Drang. We zijn moe en willen naar huis. We blijven minutenlang staan, bang om ons te bewegen en ergens tegenaan te lopen. Totdat we als twee kleuters onbedwingbaar in lachen uitbarsten en we hand in hand richting de uitgang van het terrein schuiven. We botsen twee keer tegen het hek op, schuren langs een muur die er niet hoort te zijn en struikelen over onze eigen voeten voordat we de uitgang hebben gevonden.
Gelukkig doen we ons geen pijn, binnen twee weken is de voorstelling namelijk al. Met communicatie als thema maakt Pauline Levick voor ons een stuk dat we op en rondom het Spui zullen uitvoeren. Dansers zouden goed moeten zijn in het communiceren zonder woorden, toch valt het niet mee als we tijdens de repetitie 10 minuten moeten improviseren met als uitgangspunt de gebaren taal. We weten ons onvermogen om op commando te communiceren wel meer dan duidelijk uit te drukken door tijdens het improviseren onze schouders op te halen, vragende blikken te werpen en uiteindelijk de handen naar de hemel te liften.
Het is een groot verschil met de kleintjes die ik zelf les geef op donderdagmiddag. Ik heb allemaal gekke cartoon muziekjes voor ze meegenomen. Lekker zonder nadenken slingeren ze hun benen de lucht in, handen en voeten zwiepen heen en weer en ze draaien de meest ingewikkelde pirouettes.
Wanneer de kinderen in duo's moeten dansen kost het moeite om ze bij te brengen dat ze hun bewegingen onder controle moeten houden zodat ze elkaar geen pijn doen. Dat je als danser die controle af en toe ook moet laten gaan ondervond ik laatst bij het repeteren van een duet.
Met volle vaart ren ik op hem af, mijn dans partner. Wanneer ik vlakbij ben en juist op het moment dat ik omhoog spring heb ik automatisch afgeremd. Erik, de danspartner, probeert me toch nog omhoog te tillen maar zonder vaart gaat het niet goed. Later die week moeten we een fotosessie doen voor Philips, waarbij ze wat van het duet willen gebruiken. En daar op lokatie - het toneel van de stadsschouwburg in Eindhoven - met een hele crew, een fotograaf, de direkteur van de stadsschouwburg en de artistic director - om ons heen, moeten we de moeilijkste lift van ons duet uitvoeren. Ik sluit m'n ogen, denk aan de kleintjes van de donderdagmiddagles en ren in volle vaart op Erik af, hij lift me met gemak kilometers hoog de lucht in en blijft me daar zelfs - op verzoek van de fotograaf - minutenlang vasthouden. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #5 - Augustus 2004 door: Samir Calixto During Summerschool 2004 people that love to dance could join a workshop by Thom Stuart and Rinus Sprong. Experience a small taste of that workshop through the eyes of one of the participants: Samir Calixto.
|
Sometimes, when I am dancing, I perceive small and big sparkling eyes shining like diamonds in the audience, full of attention and curiosity. Something is talking to their souls through a mysterious but universal language. A moment like this proves how dance can communicate beyond words. That is the moment I look into myself and accomplish the connection between artist and human being, trying hard to share untranslatable things. Testifying to the strong effect inside people’s eyes. When the cycle is complete, small revolutions explode inside both artist and audience. “Yes, we can fly!”, that is what I hear inside my head. Since I arrived in the Netherlands, my intention has been to pull myself beyond my limits and go deeper into my artistic discoveries. After studying different performing arts and working as a performer in Brazil, my home country, I decided to look for new challenging steps in my personal and professional development. I did it, even though it meant going back to basic – but essential – techniques.
I first knew the meaning of the Dutch word gezellig when I entered Mrs Alter ’s ballet studio and started to have classes by Mirella Simoncini. Her attentive work made me recall strong experiences I had years ago, when I had my first ballet lessons. Things registered in my physical memory were slowly awakened from a deep sleep, and I could relive delicate sensations about my balance, my weight, experiencing strong attempts on getting closer to Icaro’s dream of flying. And, with stronger legs and softer arms, just try my wings… Sharing these feelings and working on what I consider her “mission”, Mirella also advised me to take part in the Rinus Sprong and Thom Stuart workshop. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
During the workshop I met two amazing artists that, in my opinion, not only stand out in dancing but comprehend art in its totality. For them, expression of art is something that unites technique and emotion and cannot be completed when one of these two aspects is missing. That was the most challenging thing in the workshop: coordination between perfect movement and emotional content. During the work, once more I had the certainty that beauty of movement depends on how much emotional intensity you put into them. However, the ideal “emotional dose” can only be clearly expressed through an exhaustively trained body. In each correction and comment, Rinus and Thom reminded us how much these things are connected. No matter whether we were doing barre exercises or practising the choreography on Gluck’s “Dance of the Blessed Spirits”. Everything should be taken as stimuli: from our breathing to the poignant music, from the exact arm position to the very meaning of the movement. The choreography seemed to awaken something, it seemed to arise secret senses, as if we had to rebind ourselves to something sacred, lost in the middle of our evolution. During the workshop, we danced in order to bless our spirits and rediscover the meaning of dancing, in times when most people seem to believe that communication mainly happens through words…
As a consequence of this powerful exercise, and thanks to a chance given by Rinus Sprong after the workshop, I had the opportunity to join a performance with choreographer Pauline Levick. The result was an experience that opened a new door in my professional development.
Suddenly, I was performing at the other side of the world, and different eyes were looking at me. “Yes, we can fly!”, that is what I could hear inside my head. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #3 - Juni 2004 door: Mirella Simoncini |
Af en te lijkt het alsof ik alsmaar circels maak. wanneer heden en verleden bij elkaar komen. Zo sta ik het ene moment nog als klein meisje bij mijn moeder in de les aan de barre. Het volgende moment geef ik zelf de balletles en staat mijn moeder bij mij aan de barre. De eerste keer dat ze bij mij kwam meedoen was ik echt even mijn rol van balletjuf kwijt. Op het moment dat ik de oefening aan de leerlingen wilde uitleggen zag ik alleen maar mijn moeder en was er een gezamenlijk binnenpretje. Zoals we dat jarenlang in de badkamer konden hebben wanneer we weer eens tegelijkertijd wilde
tandenpoetsen.
Afgelopen week deed ik de balletles mee in mijn oude school, de Rotterdamse Dansacademie. Het is inmiddels een volledig nieuw gebouw, met andere docenten, nieuwe studenten en andere gewoontes. Toch blijft het mijn oude school. Met drukke studenten, vermoeid en toch energiek. Overal slingeren balletspullen rond en het rooster is (nog steeds) chaotisch. In de les sluit ik de rommelige wereld buiten. Er is alleen de muziek, mijn lichaam en het dansen. In de balletles heb ik geen leeftijd, met mijn ogen dicht voelt het zwaar, spieren moeten werken met mijn wil probeer ik de fysieke controle vast te houden. Met mijn ogen open wordt er alleen gedanst. In de spiegel lijkt alles licht en simpel, mijn lichaam vliegt door de zaal benen en voeten dansen weg, zo makkelijk!
Wanneer wordt het makkelijk? Vragen beginnende leerlingen me wel eens in de les 'nooit' zou ik dan kunnen zeggen. Maar dat is niet helemaal waar. 'Gelukkig wordt het nooit makkelijk' zou een beter antwoord zijn. Dan is er namelijk nooit een moment dat je je gaat vervelen. Hetzelfde (merk ik nu) geldt voor het geven van balletlessen. Wanneer hoef ik bij het lesgeven niet meer na te denken? Wanneer springen al mijn leerlingen spontaan een foutloze glissade en verwarren ze het niet meer met een assemblé?
Laat het niet gebeuren! Het vrolijke gezicht van één van de jongvolwassen mannen in de les die deze week voor het eerst een mooie glissade kon springen, was het harde werken meer dan waard.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #1 - Maart 2003 door: Judith Laanen Tijdens een voorstelling van Balletschool Mabel Alter, was Judith één van de dansers in Clandestino.
|
|
Met een opgewekt gevoel werd ik wakker want ik sta voor het eerst in tijden weer op de bühne. Nu zelfs in het Korzotheater waar mijn idolen Di-rect ook opgetreden hebben… Om half twaalf vertrok ik op de fiets, daar aangekomen ging ik niet de gewone ingang binnen (die op slot zat) maar de artiesteningang!
Aan het einde van de gang vond ik - half struikelend over kleine meisjes in kleurige pakjes - onze kleedkamer. Op tafel lag alle mogelijke make up: foundation, oogschaduw, lipstick, etc. Ik ging me opmaken, het werd paarse oogschaduw, aangezien mijn jurkje ook paars is. Mijn haar in twee hoge staarten, zag er wel lollig uit. Het sminken duurde niet lang want ik doe het
wel vaker. Maar de foundation was echt een ramp! Je moet namelijk een sponsje nat maken, wat ik niet door had. Ik dacht al: euhm… waarom komt er niets vanaf?! Daarna lukte het wel maar dan nog de juiste dosering! Nee!! Je moet ook overal bij nadenken!
Tijd om onze kostuums aan te trekken. Om het maar even literair te zeggen: we zagen er ‘smashing’ uit! Normaal ben ik zenuwachtig voor een voorstelling, maar nu helemaal niet, vreemd. Aan de andere kant, wat weet het publiek er nou vanaf, als ik iets fout doe? Misschien hoort het er wel bij, weten zij veel! Dus deden we ‘ons ding’. Na luid applaus vertrokken we weer. |
Nu mochten we even naar huis om wat te eten en daarna weer terug voor de avondvoorstelling. Nu kwamen mijn ouders kijken en was ik wèl gespannen. De make-up zat er nog op, even bijwerken en dan het toneel op. Ik met m’n suffe hoofd liep de coulissen in met m’n horloge om! DOM!!! Kwam er tien seconden voordat ik het toneel op moest achter en gooide hem snel tussen de coulissen. Helaas… net één tel te laat kwam ik op. Weer ontvingen we een groot applaus en gingen ons omkleden. Maar mijn horloge lag nog in de coulissen! Ik ging Mirella zoeken, vond haar samen met mamma (Mabel). Het licht in de zaal was al uit. Dus wij met z’n drieën in het donker op handen en voeten een spelletje doen: zoek het horloge! Ik ging door voor de koelkast want ik had hem als eerste gevonden!
Moe maar voldaan vertrok ik met mijn beste vriendin Josephine (die ook was komen kijken) naar huis. Terwijl ik dit schrijf is het al bijna morgen, en dan ga ik naar het Zwanenmeer! Ben ik weer een balletvoorstelling rijker als ik thuiskom. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Televisie Notitie - Januari 2002 door: Mirella Simoncini Van 1999 tot 2002 verzorgde Mirella Simoncini een column over haar ervaringen als TV-redakteur bij het programma PARADISOlife voor de NPS. |
Warme lucht, zachte schommelbewegingen en een monotoon geluid, ik ben ver weg, in een diepe slaap. In de trein tussen Groningen en Den Haag. Mijn benen voelen zwaar, in mijn hoofd zo nu en dan vlagen muziek. Afgelopen weekend was het noorderslag festival. En het wordt altijd later, veel later, dan dat je van plan was. Tijdens de treinreis van drie en een half uur ben ik af en toe half bij bewustzijn en realiseer me dat de laatste paar maanden PARADISOlife nog in mijn hoofd (en hart) rondzwerven. Af en toe slokt de slaap me op, dan val ik naar beneden, draai me om en zit op een kleine kantoorstoel. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat we zitten aan een belachelijk grote tafel. De
volledige PARADISOlife redaktie is aanwezig inclusief de producers. Af en toe zit er een van ons een beetje te gapen. Geloof dat we net middenin en gesprek zijn over geluidsproblemen in de zaal tijdens de opnames van interviews als er een kleine, grote, slanke kale man binnenstapt. Z'n ogen glimmen, uit z'n mond rolt een stroom aan woorden en terwijl hij druk praat geeft hij iedereen een hand, gaat zitten en pakt koffie. Koos is zijn naam, manager van Herman Brood. Koos tikt me zachtjes op mijn schouder, ik kijk hem verwonderd aan. Hij tikt me wat harder op mijn schouder - doet me gewoon pijn, verdorie! De treinconducteur kijkt me streng aan. Shit, waar is mijn kaartje? We zijn bijna bij Utrecht.
Ik blijf vanaf nu wakker, ik blijf wakker, ik blijf wakker. Ik heb veel bandjes gezien samen met Wijnand. Veel hip hop en rap E-Life was leuk. Johan maakt mooie liedjes, strakke gitaar maar wel erg veel van hetzelfde. Een van de leukste nieuwe bands die we hebben gezien, was Tasja's World, prachtige stem en professionele podium presentatie. En Bløf, ik ga ze steeds beter vinden. Ik zie Pascal naast een gigantische cello staan en hij zingt de tranen uit z'n kop. Mijn hoofd valt met een schokje naar opzij. Pffft, wakker blijven Mirella! Wat een idiote dromen.
Jammer eigenlijk dat Herman Brood de popprijs afgelopen weekend tijdens het Noorderslag festival niet heeft gewonnen. Hij heeft de prijs al wel eens eerder gewonnen maar toch. Zoals Brood een lekker sfeertje kon neerzetten. Zelfs tijdens het tribute dat we voor PARADISOlife hebben gemaakt, was de onmiskenbare Brood sfeer aanwezig. Ik stap weer even opnieuw Paradiso binnen.
Herman Brood heeft net een nummer gespeeld en kijkt de lege zaal in. "Is het mooi daarboven?" Vraag ik hem. Het lijkt of hij me niet hoort maar ik geloof dat hij knikt. "Of mag ik dat niet vragen?"
Brood haalt zijn schouders op en lacht geheimzinnig. Hij loopt door de zijdeur naar buiten waar het al donker begint te worden. In de straten van Amsterdam loopt hij voor me. "Wacht even" wil ik roepen. "Wat doe jij in godsnaam in mijn droom!" Helemaal zeker weet ik het niet maar zijn antwoord klonk als een gemompelde "dat kan ik verdomme ook aan jou vragen." Lees hier meer televisie columns. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
