Enter Website: Private School
Enter Website: Summerschool Den Haag



Dans Notities


Door Studenten van Balletschool Mabel Alter:
Samir Calixto
over de Summerschool workshop die hij volgde bij Thom Stuart & Rinus Sprong.
Marit Eissen over de Summerschool workshop die zij deed bij Mirella Simoncini.
Nicol Mertens over haar Summerschool ervaring tijdens de workshop van Iva Lesic.
Sarah Kobben beschrijft de auditie bij Codarts.
Majella van Dijk over haar 1ste spitzenles bij Balletschool Mabel Alter.


Dans Notitie - Augustus 2004
door: Samir Calixto
 
Summerschool Den Haag 2004  through the eyes of one of the students: Samir Calixto.

Since I arrived in the Netherlands, my intention has been to pull myself beyond my limits and go deeper into my artistic discoveries. After studying different performing arts and working as a performer in Brazil, my home country, I decided to look for new challenging steps in my personal and professional development. I did it, even though it meant going back to basic – but essential – techniques.

I first knew the meaning of the Dutch word 'dansplezier' when I entered the Mabel Alter Balletschool and started to have classes by Mirella Simoncini. Her attentive work made me recall strong experiences I had years ago, when I had my first ballet lessons. Things registered in my physical memory were slowly awakened from a deep sleep, and I could relive delicate sensations about my balance, my weight, experiencing strong attempts on getting closer to Icaro’s dream of flying. And, with stronger legs and softer arms, just try my wings… Sharing these feelings and working on what I consider her “mission”, Mirella also advised me to come to Summerschool Den Haag.

During the Summerschool I took a workshop with Thom Stuart and Rinus Sprong. The most challenging thing in the workshop was coordination between perfect movement and emotional content. During the work, once more I had the certainty that beauty of movement depends on how much emotional intensity you put into them. H
owever, the ideal “emotional dose” can only be clearly expressed through an exhaustively trained body. In each correction and comment I realised how much these things are connected. No matter whether we are doing barre exercises or practising the choreography on Gluck’s “Dance of the Blessed Spirits”. Everything should be taken as stimuli: from our breathing to the poignant music, from the exact arm position to the very meaning of the movement. During the Summerschool workshop, we danced in order to bless our spirits and rediscover the meaning of dancing, in times when most people seem to believe that communication mainly happens through words.


After Summerschool Den Haag, I had the opportunity to join a performance with a choreography by Pauline Levick! The result was an experience that opened a new door in my professional development.
Suddenly, I was performing at the other side of the world, and different eyes were looking at me. “Yes, we can fly!”, that is what I could hear inside my head.


 

Dans Notitie - Augustus 2005
door: Marit Eissen
 
Marit Eisses bezocht SUMMERSCHOOL - Den Haag. Ze volgde o.a. een workshop bij Mirella Simoncini. Tijdens deze workshop werd ter plekke een duet gecreëerd. Doel van de workshop was om de studenten - ongeacht hun dansniveau - te laten ervaren hoe het is om mee te werken en onderdeel uit te maken van een choreografie.

Onder begeleiding van Chopin's eerste wals liep ik helaas alweer voor de laatste keer deze zomer de balletstudio in. Ik moet bekennen dat ik me min of meer niet meer bewust was van wat we het komende anderhalf uur ook alweer zouden gaan doen. Toen na de negen andere deelnemers ook Mirella de zaal in liep, stond ik haast uit reflex op om aan de barre klaar te gaan staan. Nee, ballet zou het vandaag niet worden. Ik herinnerde het me weer. We zouden een ter plekke gecreëerde choreografie gaan instuderen. 'Jullie gaan vandaag voelen hoe het is om echt te dansen.'

Nog een beetje onwennig stonden wij met z'n tienen aan de zijkanten van de zaal, ons afvragend wat er eigenlijk zou gaan komen. Tien verschillende mensen, met verschillende achtergronden en al helemaal verschillende danservaringen. Voor sommigen was het de eerste keer in de balletschool, of zelfs de eerste kennismaking met 'dansles'. Hoewel het deze keer eigenlijk geen balletles zou worden. 'Vandaag kon ineens bijna alles', zou ik me achteraf realiseren. Waar je in de balletles tot op de kleinste spier gecorrigeerd kunt worden, hoorden we vandaag bijna alleen aanwijzingen die het ons lichaam makkelijker zouden maken en dingen die het gevoel van de choreografie zouden versterken. Sikkelende voeten, ongestrekte knieën of hangende armen, het was eigenlijk allemaal even niet zo belangrijk. Dansen, daar ging het om.
 
Ruim anderhalf uur later gaven wij Mirella een groot applaus. We hadden een dans gemaakt met verplaatsen, stilstaan, rollen, liften, springen, draaien, aanraken, wegduwen, lopen, rennen en trippelen. Vloeiend en met accenten, ogen open, ogen dicht, in alle richtingen van de zaal. Waar we daarstraks nog begonnen waren met enkel de muziek van Lisa Gerard - I am your shadow, hadden we uiteindelijk vijf duetten. Vijf keer dezelfde choreografie - tot op het laatste moment aan verandering onderhevig, en toch vijf keer iets unieks. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer los en durfde iedereen ook steeds meer. Naarmate we het vaker deden werd het eigenlijk alleen maar leuker, omdat we er meer en meer in kwijt konden. Ook al was het dan nog niet perfect.
 
Om twaalf uur 's nachts kwam ik dan eindelijk thuis aan en stak ik de sleutel in onze voordeur. Ik zette mijn tassen neer, sloot mijn ogen en kon het niet laten om nog één keer de eerste bewegingen van de choreografie te herhalen. Morgen zouden ze me vragen wat ik eigenlijk gedaan had. Glimlachend zou ik antwoorden: 'Gedanst.'

 

Foto: Marit danst!


 

Dans Notitie - Juli 2005
door: Nicole Mertens
 
In de zomer van 2005 volgde Nicole Mertens tijdens Summerschool - Den Haag een workshop bij Iva Lesic (danseres bij het Internationaal Danstheater). Tijdens de workshop maakt Nicole kennis met het internationale dansrepertoire uit de voorstellingen waarin Iva danst.

Nieuwsgierig stond iedereen te trappelen aan de barre. Benieuwd naar wat er komen zou. Toen iedereen gereed was, vertelde Iva (Lesić) wat ze met ons tijdens de workshop van plan was. De een na de ander fronste de wenkbrauwen, maar kwam toch tot de conclusie dat dit wel eens heel leuk zou kunnen worden.
 
Na een pittige maar plezierige warming-up aan de barre werd er een begin gemaakt met het instuderen van  een kleine choreografie gebaseerd op "swingdance" (VS jaren '30/'40). De omschakeling van klassiek ballet naar deze toch wel héél andere manier van bewegen ging niet bij alle meiden even smooth… maar gaandeweg kwam het swinggevoel toch bij iedereen naar boven.
 
Iva liet ons kennismaken met de muziek die bij de choreografie hoorde. De muziek deed me denken aan knusse rokerige American-style nachtclubs, met zwoele zangeressen en mannen met hoeden die aan ronde tafels pokeren. De muziek van het vlugge (en te bereiken) tempo leek in eerste instantie vreselijk snel! Maar toen de pasjes eenmaal in praktijk gebracht werden, bleek dit mee te vallen. Alleen het draaien ging ineens wel heel erg snel.

 

 

Iva (L) en Nicol (R)

Na een paar keer de swingdance (gitaardans) door te hebben genomen, was het tijd voor het volgende onderdeel: een inleiding in de Oostblok-zigeunerdansen. Dit resulteerde in eerste instantie in hilarische taferelen, daar wij ballerina's (kuch) niet gewend zijn met borsten, billen en heupen te schudden. Maar ook dit ging binnen de kortste keren redelijk naar behoren en het feest kon beginnen: muziek!

Erg vrolijke muziek, met blije hop-stap bewegingen - die nog best ingewikkeld bleken (morgen zal het wel beter gaan). Het principe had iedereen uiteindelijk wél goed door. Een beetje onwennig maar toch vrolijk stonden we allemaal te hupsen en verleidelijk te schudden.

Er werd afgesloten met een paar relaxte stretchoefeningen en iedereen ging moe, maar zichtbaar geamuseerd en voldaan de kleedkamer in. Morgen is er weer een dag.


 

Dans Notitie - April 2008
door: Sarah Köbben

Wie naar een dansvakopleiding wil gaan, moet auditie doen. Sarah deed auditie bij de Havo voor Muziek en Dans in Rotterdam. Om zich goed voor te bereiden volgde zij intensief klassieke balletlessen bij Balletschool Mabel Alter en moderne lessen bij Exnunc; Exnunc. Dit is het verslag van Sarah's Auditie voor de Havo voor Muziek en Dans.

Bonk, bonk, bonk, dat deed mijn hart op vrijdag 11 april want mijn langverwachte auditie voor de Havo voor Muziek en Dans was eindelijk daar. De auditie was ’s avonds, dus ik had de hele dag om me zenuwachtig te maken.

Gelukkig viel het uiteindelijk met de zenuwen overdag wel mee, ik had een positief spannend gevoel en gewoon heel veel zin in de auditie. Een paar weken eerder had ik een brief gekregen met het rooster voor de auditie: het zou beginnen met een (academische) balletles, daarna een moderne les met improvisatie en de auditie zou eindigen met een fysieke test.

PRACHTIGE DANSERS EN GROTE FOTO’S

Op vrijdag 11 april om precies 16.45 stond ik samen met mijn moeder voor het grote, indrukwekkende gebouw van Codarts. De zenuwen die ik overdag nog wel goed in bedwang kon houden, gierde nu door m’n lijf en m’n hart bonkte ook steeds sneller...

Om bij de inschrijfbalie te komen, moesten we eerst een aantal roltrappen op, dit vond ik al leuk en inspirerend want bij elke roltrap hingen grote foto’s van prachtige dansers en ik dacht bij mijzelf: “Daar wil ik ook komen te hangen!” Hoe hoger we kwamen, hoe meer meisjes er rondliepen met mooie balletknotjes en we hoorde steeds meer zenuwachtig geklets om ons heen.

Nadat ik me had ingeschreven bij de balie, m’n nummer had ontvangen (nr 17) en mijn moeder was weggegaan, ging ik me omkleden. Ik deed de laatste speldjes in mijn haar, een beetje haarlak eroverheen en prikte mijn nummer (net zoals alle andere) op mijn buik. In de danszaal zag ik een heleboel meisjes - de één nog zenuwachtiger dan de ander - die zich aan het opwarmen waren. De commissie kwam binnenlopen en we werden op volgorde aan de barre gezet. De auditie was begonnen!

De barre was niet al te ingewikkeld. Dat was best fijn, want dan kan je lekker dansen en laten zien hoe je ervan geniet! Na de barre moesten we naar het midden om te springen en over de diagonaal voor pirouettes en verschillende combinaties. Daarna kregen we een korte pauze om ons om te kleden voor het tweede deel van de auditie. Over de les had ik achteraf best een goed gevoel, ik had de meeste dingen al vaak bij Mirella gedaan.
<//span>


 

Dans Notitie - Februari 2006

door: Majella van Dijk

Majella van Dijk is in de basisles voor jong volwassenen begonnen bij Balletschool Mabel Alter. Inmiddels volgt zij een Intermediate II les en is ze gestart met het leren van de spitzentechniek. Haar eerste paar spitzen heeft ze van linten en elastieken voorzien. Tijdens de spitzen-introductieles leert ze o.a. hoe ze haar nieuwe spitzen moet inwerken en hoeveel spierkracht ze nodig heeft.

Op het moment dat ik te horen kreeg dat ik met spitzen mocht beginnen, ben ik onmiddellijk naar de winkel gegaan om ze te passen. Op 2 Februari 2006 was mijn allereerste les op spitzen!

Eerst kregen we natuurlijk een gewone balletles en daarna de spitzenles. Het was nog best lastig de spitzen goed aan te doen... dus de linten op de juiste manier om je enkel en daarbij waren er toch ook wel een beetje zenuwen. Hoe zal het gaan en doet het pijn? Als je met je nieuwe spitzen probeert om gewoon rond te lopen, voelt het heel vreemd en vooral stijf aan. Gelukkig kregen we te horen dat ze nog zacht (en ingewerkt) moeten worden en dat gebeurd op het moment dat je ze aan hebt en met je voeten werkt (zoals strekken, flexen en op demi pointe gaan staan). Aan het einde van de les moesten we 'eventjes' 16 sprongetjes doen (sauté) net als met normale balletschoenen in een gewone balletles, alleen voel je dat het met spitzen aan veel zwaarder is om je voeten te strekken.

De pijn na de eerste spitzenles viel bij mij mee. Behalve toen ik thuis kwam, toen voelde ik wel dat ik er spierpijn aan zou overhouden. Maar ik vind het leuk om te spitzen! En de spierpijn? Als dat het ergste is hou ik het wel vol.

Wat ik heel fijn vind - is dat de hoeveelheid oefeningen en het niveau geleidelijk aan wordt opgebouwd. Alles stapje voor stapje. Bij de tweede les hebben we wat meer oefeningen gedaan en ook vaker en langer op onze spitzen gestaan. Tijdens de eerste les heb ik me wel gerealiseerd dat het geen makkie zal worden en ik dus hard moet werken. Maar als je merkt dat het de volgende keer al wat beter gaat, geeft dat zo een fijn gevoel dat je alles wat je ervoor over moet hebben niet meer erg vindt.


Televisie Notitie - Januari 2002

door: Mirella Simoncini

 

Van 1999 tot 2002 verzorgde Mirella Simoncini een column over haar ervaringen als TV-redakteur bij het programma PARADISOlife voor de NPS.


Warme lucht, zachte schommelbewegingen en een monotoon geluid, ik ben ver weg, in een diepe slaap. In de trein tussen Groningen en Den Haag. Mijn benen voelen zwaar, in mijn hoofd zo nu en dan vlagen muziek. Afgelopen weekend was het noorderslag festival. En het wordt altijd later, veel later, dan dat je van plan was. Tijdens de treinreis van drie en een half uur ben ik af en toe half bij bewustzijn en realiseer me dat de laatste paar maanden PARADISOlife nog in mijn hoofd (en hart) rondzwerven. Af en toe slokt de slaap me op, dan val ik naar beneden, draai me om en zit op een kleine kantoorstoel. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat we zitten aan een belachelijk grote tafel. 

De volledige PARADISOlife redaktie is aanwezig inclusief de producers. Af en toe zit er een van ons een beetje te gapen. Geloof dat we net middenin en gesprek zijn over geluidsproblemen in de zaal tijdens de opnames van interviews als er een kleine, grote, slanke kale man binnenstapt. Z'n ogen glimmen, uit z'n mond rolt een stroom aan woorden en terwijl hij druk praat geeft hij iedereen een hand, gaat zitten en pakt koffie. Koos is zijn naam, manager van Herman Brood. Koos tikt me zachtjes op mijn schouder, ik kijk hem verwonderd aan. Hij tikt me wat harder op mijn schouder - doet me gewoon pijn, verdorie! De treinconducteur kijkt me streng aan. Shit, waar is mijn kaartje? We zijn bijna bij Utrecht.

Ik blijf vanaf nu wakker, ik blijf wakker, ik blijf wakker. Ik heb veel bandjes gezien samen met Wijnand. Veel hip hop en rap E-Life was leuk. Johan maakt mooie liedjes, strakke gitaar maar wel erg veel van hetzelfde. Een van de leukste nieuwe bands die we hebben gezien, was Tasja's World, prachtige stem en professionele podium presentatie. En Bløf, ik ga ze steeds beter vinden. Ik zie Pascal naast een gigantische cello staan en hij zingt de tranen uit z'n kop. Mijn hoofd valt met een schokje naar opzij. Pffft, wakker blijven Mirella! Wat een idiote dromen.

Jammer eigenlijk dat Herman Brood de popprijs afgelopen weekend tijdens het Noorderslag festival niet heeft gewonnen. Hij heeft de prijs al wel eens eerder gewonnen maar toch. Zoals Brood een lekker sfeertje kon neerzetten. Zelfs tijdens het tribute dat we voor PARADISOlife hebben gemaakt, was de onmiskenbare Brood sfeer aanwezig. Ik stap weer even opnieuw Paradiso binnen.

Herman Brood heeft net een nummer gespeeld en kijkt de lege zaal in.  "Is het mooi daarboven?" Vraag ik hem. Het lijkt of hij me niet hoort maar ik geloof dat hij knikt. "Of mag ik dat niet vragen?"

Brood haalt zijn schouders op en lacht geheimzinnig. Hij loopt door de zijdeur naar buiten waar het al donker begint te worden. In de straten van Amsterdam loopt hij voor me. "Wacht even" wil ik roepen.  "Wat doe jij in godsnaam in mijn droom!" Helemaal zeker weet ik het niet maar zijn antwoord klonk als een gemompelde "dat kan ik verdomme ook aan jou vragen."

 

Lees hier meer televisie columns.