|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
Bonk, bonk, bonk, dat deed mijn hart op vrijdag 11 april want mijn langverwachte auditie voor de Havo voor Muziek en Dans was eindelijk daar. De auditie was ’s avonds, dus ik had de hele dag om me zenuwachtig te maken.
Gelukkig viel het uiteindelijk met de zenuwen overdag wel mee, ik had een positief spannend gevoel en gewoon heel veel zin in de auditie. Een paar weken eerder had ik een brief gekregen met het rooster voor de auditie: het zou beginnen met een (academische) balletles, daarna een moderne les met improvisatie en de auditie zou eindigen met een fysieke test. PRACHTIGE DANSERS EN GROTE FOTO’S
Op vrijdag 11 april om precies 16.45 stond ik samen met mijn moeder voor het grote, indrukwekkende gebouw van Codarts. De zenuwen die ik overdag nog wel goed in bedwang kon houden, gierde nu door m’n lijf en m’n hart bonkte ook steeds sneller... |
|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
HUPPELEN & LOPEN
Het tweede deel van de auditie bestond uit moderne dans en improvisatie met vooral heel veel improvisatie. Dan werd er bijvoorbeeld een simpele beweging gegeven zoals huppelen of langzaam lopen en daar moest je dan mee improviseren. In het begin vond ik het eng (zouden ze het niet raar vinden wat ik deed?) maar zodra je de muziek hoorde, ging het vanzelf. Je hoeft eigenlijk alleen maar te doen wat je het leukste vindt, dansen! Na deze les, kwam de fysieke test en dat viel hartstikke mee. Ze hebben gekeken naar lenigheid, uitdraai en uithoudingsvermogen.
Toen de auditie voorbij was voelde ik van alles doorelkaar… maar één gevoel stak er bovenuit: BLIJHEID! Het was een super leuke ervaring en ik was nóg zekerder dat ik echt wilde dansen. Maar nu kwam het ergste deel van de auditie: wachten op de uitslag… Acht dagen na de auditie lag daar in de brievenbus een grote, witte envelop met het ‘Codarts’ stempel erop en m’n hart begon meteen weer te bonken. Ik kon eigenlijk niet geloven dat het er al zo snel was, ze hadden namelijk gezegd dat we pas na drie weken de uitslag zouden krijgen. Meteen maakte ik de brief open en daar stond het verlossende woord: 'Beste Sarah,
Gefeliciteerd! Met veel plezier kunnen wij je mede delen dat je het dansgedeelte voor de Havo voor Muziek en Dans met positief resultaat hebt afgerond.'
Ik ben AANGENOMEN! Al het harde trainen heeft zijn vruchten afgeworpen. Mijn eerste reactie: keihard gillen en huilen van geluk!!! Ik kan niet wachten om in september eindelijk te beginnen daar op school en de hele dag te doen wat ik het allerliefste doe: dansen!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dans Notitie #10 - Februari 2006 door: Majella van Dijk Majella van Dijk is in de basisles voor jong volwassenen begonnen bij Balletschool Mabel Alter. Inmiddels volgt zij een Intermediate II les en is ze gestart met het leren van de spitzentechniek. Haar eerste paar spitzen heeft ze van linten en elastieken voorzien. Tijdens de spitzen-introductieles leert ze o.a. hoe ze haar nieuwe spitzen moet inwerken en hoeveel spierkracht ze nodig heeft. |
|
Op het moment dat ik te horen kreeg dat ik met spitzen mocht beginnen, ben ik onmiddellijk naar de winkel gegaan om ze te passen. Op 2 Februari 2006 was mijn allereerste les op spitzen! Eerst kregen we natuurlijk een gewone balletles en daarna de spitzenles. Het was nog best lastig de spitzen goed aan te doen... dus de linten op de juiste manier om je enkel en daarbij waren er toch ook wel een beetje zenuwen. Hoe zal het gaan en doet het pijn? Als je met je nieuwe spitzen probeert om gewoon rond te lopen, voelt het heel vreemd en vooral stijf aan. Gelukkig kregen we te horen dat ze nog zacht (en ingewerkt) moeten worden en dat gebeurd op het moment dat je ze aan hebt en met je voeten werkt (zoals strekken, flexen en op demi pointe gaan staan). Aan het einde van de les moesten we 'eventjes' 16 sprongetjes doen (sauté) net als met normale balletschoenen in een gewone balletles, alleen voel je dat het met spitzen aan veel zwaarder is om je voeten te strekken.
De pijn na de eerste spitzenles viel bij mij mee. Behalve toen ik thuis kwam, toen voelde ik wel dat ik er spierpijn aan zou overhouden. Maar ik vind het leuk om te spitzen! En de spierpijn? Als dat het ergste is hou ik het wel vol.
Wat ik heel fijn vind - is dat de hoeveelheid oefeningen en het niveau geleidelijk aan wordt opgebouwd. Alles stapje voor stapje. Bij de tweede les hebben we wat meer oefeningen gedaan en ook vaker en langer op onze spitzen gestaan. Tijdens de eerste les heb ik me wel gerealiseerd dat het geen makkie zal worden en ik dus hard moet werken. Maar als je merkt dat het de volgende keer al wat beter gaat, geeft dat zo een fijn gevoel dat je alles wat je ervoor over moet hebben niet meer erg vindt. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
