Mist Mabel Alter het theater?
“Ik mis vooral de lucht van het theater, de ontzettende vreugde in het vak en de collegialiteit. Maar wat ik beslist niet mis is de vermoeidheid. Toen ik stopte realiseerde ik me pas hoe lang ik eigenlijk al doodmoe was geweest. Per maand 28 voorstellingen, dan nog repetities, de lessen en de slopende internationale tournees. Nu kan ik in mijn eigen studio op mijn gemak warm draaien.
Als stadsmens zoals Mabel Alter zichzelf noemt, laat zij zich niet in de luren leggen. Slappe spieren duldt zij niet van zichzelf en menigmaal duikt zij op in de studio’s van het Nederlands Danstheater om er lessen te nemen. “Het is een idioot gevoel dat je er nog een paar van de oude club terug vindt. De hele groep is doorgestroomd, vernieuwd. Of ik nog naar de premieres ga? Wel naar de uitschieters, maar die twee peuters van me (2 en 4 jaar) zijn echte handenbinders. En dat is maar gelukkig.”
“Als ik zou moeten kiezen tussen een soort Rosella Hightower – die op haar vijftigste nog danste – en een aankomend moedertje, zou ik toch beslist het laatste kiezen. In het begin is het deprimerend dat je uit de publieke belangstellening raakt maar wat daar tegenover staat is grandioos.”
